تن و فضای مجازی

266
نویسنده: پروین پوران

تا به حال به این فکر کرده‌اید که در برخورد اول با یک شخصیت چطور توانسته‌اید در مورد شخصیت وی حدسیات داشته باشید؟ و این حدسیات شما چطور شکل گرفته‌اند؟

      ما از طریق نشانه‌ها می‌توانیم با هم‌دیگر ارتباط ایجاد کرده و از ماهیت چیزها درکی حاصل کنیم. شما با دیدن یک شخص با چادری می‌فهمید که وی یک زن است و یا با دیدن یک شخص با یونیفورم پلیس درمی‌یابید که این شخص پلیس است.

      این نشانه‌ها به کمک انسان آمده و می‌تواند از این طریق به چیستی برخی مسائل پاسخ دهد. انسان برای تمایز پیدا کردن با دیگری و دادن آگاهی از خود برای دیگری در تلاش پیدا کردن خود است تا از این طریق به شناخت خود و دیگری برسد و هم‌چنین از این طریق سعی در به رسمیت شناختن خود از سوی دیگران است که در این راه از نشانه‌ها نیز استفاده می‌کند.

      در جامعه‌ی پدرسالار که ما در آن زندگی می‌کنیم؛ قیدوبندها و ارزش‌هایی وجود دارند که زنان را به انقیاد می‌کشانند؛ ولی این تلاش و کوشش تمامی ندارد. چون انسان که خواهان به دست آوردن خویشتن خویش و ثبوت هستی خویش است آرام نمی‌نشیند.

      با پیشرفت تکنولوژی و اطلاعات انسان در کنار ایجاد ارتباط در فضای واقعی به فضای مجازی نیز دست‌رسی پیدا کرد و همان‌طور که شاهد هستیم وابستگی به این فضا روزبه‌روز در حال افزایش می‌باشد.

      فضایی مجازی به خصوص فیسبوک که امروز همه‌ی افراد جامعه تقریبن به آن دسترسی دارند؛ تبدیل  به فضایی برای متبارز شدن خواسته‌ها و آرزوهای آن‌ها دور از انقیاد و ارزش‌های جامعه پدرسالار ما شده است. زنان که تلاش حضور در این فضا هستند به دو دسته تقسیم می‌شوند. بعضی که جسارت بیشتری دارند از نام و چهره واقعی خویش استفاده کرده و دسته‌ی دوم از نام‌های مستعار و چهره و عکس‌های دیگران برای حضور خود استفاده می‌کنند.

      این زنان با گذاشتن عکس‌ها، چه به صورت مستقیم از تن خویش یا به صورت غیرمستقیم از  دستان و پاها و یا چهره از پشت، سعی در به جلوه کشیدن تن خویش برای دیگران هستند و همه خویشتن را در ناخن های رنگین، چهره پوشیده شده در آرایش، زینت‌های آویزان فرو ریخته و با تن‌نازی که  نمودی از وضعیت زنان در جامعه پدرسالار  می باشد؛ حضور خود را اعلان میدارند که این موجب تقویت شی وارگی تن زن در واقعیت اجتماعی است؛ واقعیتی سرشار از خشونت و آزار.

      در جامعه‌یی که تن زن در انقیاد است؛ زن نیز در انقیاد تن خویش می‌باشد و از تن خود برای تمایز یافتن از دیگری استفاده می‌کند و این تن تبدیل به یک ابزار و یک کالای مصرفی شده است. ابزاری که از آن می‌تواند استفاده کند تا به هستی خویش که در گرو تن اوست یا به هستی‌یی که جدا از کالایی بودن تن وی نیست؛ پی ببرد.

      فضای مجازی بخصوص فیسبوک نیز نقش محیطی برای عرضه‌ی این کالا بازی می‌کند و خواستاران همیشگی این کالا مردان می‌باشند. برای ثبوت این موضوع فقط نیاز هست که به پیامک‌ها و لایک‌هایی که در پایین عکس‌هایی که چنین زنانی در فیسبوک می‌گذارند؛ نگاهی بیاندازیم.

      این مبادله کالا نه در مقابل پول، بلکه در مقابل لایک و پیامک بیشتر در پایین عکس صورت می‌گیرد و در این بازار عرضه‌وتقاضا زنان هرچه بیشتر خود را عیار می‌سازند و سعی در رنگ و لعاب دادن به تن خویش هستند. با وجود فضای باز مجازی که امکان حضور اندیشه‌ی آن‌ها را هرچند که مخالف ارزش‌های جامعه‌ی پدرسالار باشد؛ می‌دهد. باز خویش را در انقیاد تن درک کرده و به شکل متفاوت خود را به نمایش می‌گذارند و با استفاده از نشانه‌های مردانه پسند خود را مطرح می‌کنند که این عمل‌کرد نشانه‌‌ی بازتولید کالایی بودن تن زن در واقعیت اجتماعی و فضایی مجازی است.