نویسنده: پرستو ثاقب / فعال حقوق زنان

ما در این روزها شاهد گفتگوهای گروه طالبان با امریکایی ها هستیم، این گفتگوها در قطر صورت گرفته و قرار است امریکایی ها قول مشروط گذاشته اند که نیروهای خود را از افغانستان خارج خواهند ساخت. امریکایی ها و طالبان در مذاکرات شان به هیچ عنوان در مورد زنان و دستاوردهای هفده سال گذشته از جمله دموکراسی، آزادی بیان و پیشرفت های افغان ها در عرصه های علمی، فرهنگی و هنری بحث و یا صحبتی نداشته اند. این سوال همیشه ذهن مرا به خود مصروف میسازد که ایا امریکایی ها برای خارج شدن از باتلاق بزرگی چون افغانستان موضوع زنان را قربانی خواهد کرد؟!

در اینجا میخواهم به واقعیت های تلخی اشاره کنم که زنان به مراتب با برگشت طالبان به قدرت آسیب پذیر خواهند بود. زمانی که طالبان قدرت را در افغانستان در سال 1994 به دست گرفتند، احکام شدید مذهبی را اعمال کردند، آنها زنان را از حق کار محروم ساختند، حجاب که حتی صورت زنان را میپوشاند اجباری شد و زنان بسیاری بر اثر ادعاهای بی بنیاد کشته و یا سنکسار شدند، دختران از حق تحصیل محروم و حتی حمام های زنانه مسدود گردید. هر چند اعمال طالبان به ظاهر بر اساس دین اسلام اجرا گردیده است اما آنها باز زنان غیر انسانی و وحشیانه برخورد میکردند.. بعد از سقوط طالبان و حضور نیروهای ائتلاف بین المللی به رهبری امریکا زنان بار دیگر آزادی های سیاسی و اجتماعی خود را به دست آوردند، دختران به مکتب رفتند، موسسات حمایت از زنان ایجاد شد و زنان توانستند در حکومت و پارلمان افغانستان حضور بهتری داشته باشند؛ این تغییرات سبب دلگرمی چند نسل در هفده سال گذشته شد و زنان امیدوار شدند که میتوانند آینده بهتری را در نبود سایه ترسناک طالبان داشته باشند اما در کنار این خوشبینی ها طالبان که حالا بعنوان یک گروه مسلح علیه حکومت و مردم افغانستان میجنگد، به بهانه های مختلفی زنان حکومتی را ترور و از بین میبرد، مکاتب دخترانه را میسوزانند و در محکمه های صحرایی زنان را بیرحمانه در داخل گودال ها سنگسار می کنند.

طالبان یک گروه وحشی؛ جنایت پیشه و شبیه زامبی هایی هستند که با استفاده از نام اسلام دست به جنایت های غیر انسانی میزنند؛ آنها حقوق زنان را از نگاه خود تعریف می کنند، زنان از دید آنها ملکیت هایی هستند چون لوازم خانه که باید در خدمت آنها باشند، با دیدگاه های تساوی جنسیتی و برابری زنان و مردان به شدت مخالفند و آن را با قوت تمام سرکوب میکنند، بسیاری از فعالان حقوق زنان و فمینیست های افغانستان از برگشت طالبان در هراس هستند؛ دیده میشود که در بسیاری از موارد حتی ملاهای مساجد که از سوی حکومت افغانستان معاش دریافت میکنند به نفع طالبان تبلیغ می کنند، این حالت بسیار وحشتناک به نظر میرسد. در اینجا بسیاری از احزاب سیاسی و حتی حکومت بارها اعلام کردند که ما با طالبان بر سر یک میز گفتگو میکنیم و طالبان میتوانند در قدرت و حاکمیت سهیم شوند؛ در اینجا همیشه جای خالی زنان احساس میشود و بارها این سوال مطرح میگردد که ایا زنان افغانستان در گفتگوهای طالبان معامله میشوند؟

ما زنان دشمنان بیشماری داریم، از خانواده شروع تا بزرگترین جوامع سیاسی کشور. طالبان مهمترین آنهاست؛ دشمنی که به هیچ صورتی در مقابل ما نرمش به خرچ نمیدهد؛ حتی کابل؛ پایتخت افغانستان، شاهد سایه های اشباح سرگردان طالبان هستند. رهبران طالبان در کنار گوش ما در همین کابل قرار دارند، آنها منتظر ختم یکی بازی سیاسی به نفع شان از سوی امریکایی ها هستند تا دوباره قدرت را به دست بگیرند، ملا وکیل احمد متوکل وزیر خارجه وقت طالبان و مشاور ملا عمر رهبر این گروه در منطقه دیپلومات نشین کابل با خونسردی زندگی میکند، ملا عبداسلام ضعیف سفیر پیشین طالبان در پاکستان حالا در منطقه خوشحال خان کابل با رسانه ها به راحتی مصاحبه های خود را دارد و سید اکبرآغا وزیر عدلیه زمان طالبان امروز به یکی از چهره های سیاسی و رسانه ای طالبان تبدیل شده و  در کابل دفتر دارد و شبانه روز برای بازگشت به قدرت تلاش میکند؛ اینها همه زمانی جنایت آفریدند و زنان بسیاری توسط اینها کشته شدند و این درامه خونین در بسیاری از مناطق تحت تسلط طالبان ادامه دارد. باید گفت که هر چند ملا محمد عمر رهبر طالبان چند سال پیش درگذشت اما افکار مذهبی تند او همچنان در میان پیروان او باقی است؛ لازم به تذکر است که ملا محمد عمر رهبر طالبان کسی که هیچگاهی دیده نشد، تصویری از او موجود نیست و بیشتر شبیه شخصیت های نامرئی فلم های تخیلی و افسانه ای جزئی از پروژه های کشورهای ایجاد کننده بحران در افغانستان است؛ پروژه ای که توسط کشورهایی همچون پاکستان، عربستان و انگلستان ساخته شد و در رهبری آن مردی مرموز و نامرئی را به نام ملا عمر قرار دادند.

در نتیجه اینکه زنان افغانستان از بازگشت طالبان در هراس هستند، آنها میترسند که بار دیگر طالبان زنان را از حضور در مکاتب، شفاخانه ها، ادارات دولتی و سایر اجتماعات کنار نزنند. این گروه به هیچ وجه با زنان افغانستان آشتی نخواهند کرد و به محض رسیدن به قدرت دوباره اعمال زن ستیزانه خویش را از سر خواهند گرفت و در اینجا فعالان حقوق زنان و برابری خواهان جنسیتی جامعه جهانی و کشورهایی که دم از حمایت های انسانی در افغانستان میزنند مسوول و پاسخگو میدانند که در مقابل جنایت علیه مردم، مخصوصا زنان افغانستان سکوت شرم آوری نموده اند.