فرار کورِ “بانوان در دایکندی، روبه افزایش‌است”

14

ماهانه دو تا سه بانوی (مجرد و متأهل) در ولایت دایکندی، از خانه‌های شان فرار می‌کنند. 
این رقم در مقایسه با ولایت‌های هم‌جوار (بامیان، غور، هلمند و ارزگان)، پنج برابر افزایش را نشان می‌دهد.
داده‌های چهارسالِ پسین از ریاست امورزنان ولایت دایکندی به مرکز خبرنگاری تحقیقی پَیک، می‌رساند که تنها در چهارماه نخست امسال، ۱۱ بانوی جوان به‌دلایل گوناگون از خانه‌های شان فرار نموده‌اند. این داده‌ها، افزایش سالانه را نیز به‌همراه دارد.
بااین افزایش‌هم، رییس امورزنان دایکندی، آمار فرار ازمنزل بانوانِ این ولایت را چندین برابر از آن‌چه می‌داند که ثبت دفتر این نهاد شده‌است. دفتر ولایتی کمیسیون مستقل حقوق‌بشر نیز، تنها قضایایی را ثبت و پی‌گیری می‌کند که مشکل جدی و حقوقی داشته باشند.
بربنیاد داده‌های به‌دست آمده از منابع محلی، در چهارسال پسین ۹۱ قضیه‌ی فرار بانوان از منزل، ثبت دفتر امورزنان دایکندی شده و فراریانِ آن‌هم به‌دلیل خشونت‌ها و تهدیدها به‌خانه‌های امن پناه‌گزین شده‌اند.
اما هستند شماری از فراریانی که به‌گفته‌ی رییس امورزنان این ولایت، نه‌تنها قضایای آن‌ها به ثبت نه‌رسیده، بل‌که بسیاری از آن‌‌ها در بیرون از ولایت و حتا بیرون از کشور به‌سر می‌برند.

یکی ازین فراریان، مسعوده‌ی ۲۱ ساله (مستعار) باشنده‌ی ولسوالی سنگ‌تخت ولایت دایکندی است که اکنون با هم‌سر منتخب‌اش در شهر تهران ایران زندگی می‌کند، در پاسخِ پیامِ کتبی به خبرنگار پَیک گفت:” خانواده‌ام با کسی‌که نمی‌خاستم، مرا نامزد کردند و این برخلاف

حق انتخاب‌ام بود. “

این بانوی جوان، ازدواج اجباری و خشونت‌های خانواده‌گی را دلیل فرار خود از خانه و خانواده عنوان کرده‌است.
صابره‌ی ۲۰ساله باشنده‌ی ولسوالی شهرستان ولایت دایکندی، یکی دیگر ازین فراریانی است که به‌دلیل خشونت‌های خانواده‌گی و ازدواج اجباری مجبور به فرار شده‌است.
صابره که تااکنون سه بار از خانه‌ی پدر و شوهر فرار کرده، می‌گوید: ” کودکی و نوجوانی‌ام با چوپانی و بی‌سوادی گذشت؛ باوجود این‌هم پدرومادرم می‌خاستن مرا به یک مرد مسن‌تر بفروشند…. “
او نه‌تنها ازسوی خانواده، بل‌که ازسوی کسی‌که انتخاب خودش بود، نیز مورد خشونت قرار گرفته و باگذشت چندماه، شوهراش بیوه‌ی برادرش را نکاح کرده و باردیگر مجبور به ترکِ خانه و خانواده شده‌است.
صابره بار دوم با یک مرد دلخواه‌اش ازدواج نموده و از یک سال به‌این‌سو با شوهراش در شهر نیلی مرکز ولایت دایکندی زندگی می‌کند.
مانند مسعوده و صابره، هستند شمار زیادی از بانوان جوان که بدون مراجعه به نهادهای حقوقی و اجرایی حکومت محلی، فرار از خانه و خانواده را یگانه راه نجات از خشونت‌ها، رسوم ناپسند و ازدواج اجباری دانسته و رهسپار سرنوشت نامعلوم و یا مطلوب شده‌اند.
شماری دیگر ازین فراریان که به‌نهادهای حقوقی و اجرایی دولت مراجعه می‌کنند، ضمنِ ثبت و پی‌گیری پرونده‌های شان ازسوی دفتر ولایتی کمیسیونِ حقوق‌بشر، به‌خانه‌های امن انتقال داده می‌شوند.

             : منبع

روز نامه پیک