هنر و ادبیات

سمیه رامش:دستانت را به من بده بيا با زخم هايمان برقصيم

سمیه رامش شاعر، نویسنده و فعال زنان

سمیه رامش هم اکنون دانشجوی مقطع دکترا در دانشگاه دهلی است.

او بیش از ده سال در عرصه های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی در افغانستان فعالیت کرده است. یک دوره نماینده ی مردم هرات در شورای ولایتی هرات و ده سال رئیس بنیاد مدنی نواندیشان بوده است. بنیاد مدنی نواندیشان از سال 1387 به این سو در افغانستان در راستای تامین عدالت، برابری و حقوق زنان فعالیت دارد.
تا كنون سه مجموعه شعر با نام هاي ” كمي براي خودم”، ” يك فصل خواب انار” و ” شعر و باروت” همچنين يك مجموعه گفتگوهاي ادبي به نام ” در پرانتز ” از سميه رامش به نشر رسيده است.
سمیه رامش مدال و جایزه ادبي معتبر “ندای سرزمين مادری” «motherland is calling» را از کشور روسیه بدست آورده است. اين جايزه و مدال ادبي يكي از نشان هاي افتخاري معتبر در عرصه ي ادبيات است .
شعرهايي از سميه رامش توسط آهنگساز معروف آمريكايي ” Jocelyn Hagen” كمپوز ساخته است!
همچنين شعرهاي ايشان به زبان انگليسي، روسي و اردو ترجمه شده است .
شعري براي ” گلهزار” دختر غوري و زخم هاي بي شمار بدنش!

يك صد و پنجاه و يك
يك هزار و يك صد و پنجاه و يك
يك هزاره و يك صدو پنجاه و يك زخم
روي تنم!
روي شكوه اساطيري يك تن تنها
يك تنه با زخم ها
/ زاده شده ام
زاده شده ام كه زخمم بزني
زاده شده ام كه با زخم ها زندگي كنم
با زخم ها برقص ام
با زخم هاي هميشه تازه و ناشمرده
يك صد و پنجاه و چند گل هزار
هزار هزار گل هزار…
گلهزار!
انگشتانت را به من بده
انگشتانمان را بيا بهم قرض بدهيم
بيا زخم هايمان را شماره كنيم
يك صد و پنجاه و هي شمارش بي پايان …
دستانت را به من بده بيا با زخم هايمان برقصيم
ادامه بده
ادامه ي من در زخم ديگري ست
كه در تو تولد ميشود
در تو
در تن تنهايي تو
هي زخم ها را زخمه ها را فرو ميكنند
دم نميزني…
زخم هايم را قورت ميدهم
زخم هايت را ليس ميزنم
و سر فرو مياورم به فلاكت انسان
اين گرگ اهلي ناشده ي قرن !

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا