اقتصاد و زنانزیر پوست شهر
موضوعات داغ

بحران بیکاری برای زنان شاغل در افغانستان

خبرگزاری زنان افغانستان: هنوز مدت کوتاهی از آمدن گروه طالبان به قدرت و حاکمیت نگذشته است که زمزمه های انزوای زنان به گوش رسید. این زمزمه ها سبب شد تا اعتراضات بسیاری در نقاط مختلف کشور از جمله کابل از سوی زنان به صدا آید و  همچنان مظاهرات پیاپی شکل گیرد که این مظاهرات با واکنش های مختلف گروه طالبان همراه بود. در این اواخر مقامات طالبان بصورت صریح گفته اند که زنان باید در خانه بنشینند و از حضور در دفاتر کاری اجتناب نمایند. این گفته ها نگرانی زیادی را در میان زنان مخصوصا زنانی که شاغل هستند بوجود اورده است.

در حکومت پیشین زنان بسیاری در مشاغل گوناگون از جمله ادارات دولتی، موسسات بین المللی، بانک ها، مکاتب و نهادهای آکادمیک تحصیلی، دفاتر تجارتی و سکتورهای خصوصی کار و امرار معاش مینمودند؛ مخصوصا بخش مهمی از این زنان سرپرست خانواده ها را تشکیل میدادند و یا هم کمک خرچ شوهران شان در امور مشکلات اقتصادی بودند. طبعا حقوق ماهانه زنانی که شوهران شان را از دست داده بودند و یا سرپرستی نداشته اند کمک بزرگی به بهبود وضعیت زندگی مینمود. اینک با توجه به وضعیت موجود این بیکاری در بخش بزرگ جامعه و مخصوصا بیکاری زنان سبب شکننده گی اوضاع نورمال آنان در زندگی شده است.

بسیاری از زنان با اظهار نگرانی از این وضعیت نمیدانند که با چه آینده مبهم و تاریکی روبرو هستند. بیشتر آنها معاش ماهانه خود را از حکومت پیشین دریافت نکرده اند و پس از حاکمیت طالبان نه تنها معاشی ندارند بلکه بصورت کامل از حضور در دفاتر کاری منع شده اند. هر چند طالبان قبلا گفته اند که معاش آنان پرداخت خواهند شد اما این باور در نزد زنانی که تجربه تلخی از طالبان در دوره گذشته حاکمیت شان داشته اند بسیار کم است، وضعیت متزلزل اقتصادی و نبود بودیجه کافی در خزانه دولت این باور را سست تر مینماید.

اگر در ابعاد وسیع این بحران ببینیم نه تنها زنان بلکه مردان نیز دچار بیکاری شده اند. موجودیت جنگ، نبود متخصصین و افراد مسلکی در ادارات و بیرون شدن بخش عظیمی از سرمایه های فکری به خارج از کشور و همچنان مسدود شدن راه های تجارتی و گران شدن مواد خوراکی؛ مشکلات زندگی را در افغانستان مضاعف نموده است تا جاییکه بسیاری از مردم که یا پول ندارند و یا پول های شان در بانک ها مسدود شده برای ادامه زندگی و تهیه نان و خوراک به فروش وسایل زندگی شان رو آورده اند.

با اینحال کشورهای جهان همچنان در مقابل این وضعیت خاموشی اختیار کردند و عملا کار جدی و سازنده در رابطه به حمایت از مردم افغانستان را روی دست نمی گیرند. ما در واقع با موج فزاینده زنان بیکار مواجه خواهیم شد که هر کدام مسوولیت مخارچ خانواده های شان را بر عهده داشته اند. این زنان در طیف های مختلف جامعه ودر کتگوری های گوناگون اجتماع، زندگی پر فراز و نشیبی را گذرانده اند. آنان یا شوهران شان را و یا پدران خود را در جنگ ها از دست داده اند. آنان با مجبوریت ها و سختی ها ساخته اند تا شاید فرزندان آنان بتوانند در آینده همراه و همگام شان  شوند؛ اکنون و با وضعیت موجود؛ خانواده ای و یا کودکانی هستند که در نبود معاش و اشتغال مادران شان نمیدانند که چه آینده تاریکی در انتظار آنان خواهد بود؟

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا